حاشیه‌های روز دوم سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر/ از رونمایی کاتالوگ کلاکتی تا خوشحالی مجید صالحی

به گزارش پایگاه خبری حامیان ولایت؛ "انحصار ورثه" آغازگر فیلمهای روز دوم جشنواره بود. مستندی که می کوشید به گونه ای کاملا منصفانه روایتی چندبعدی و نه فقط یک بعدی از مرتضی آوینی ارائه کند. مزیت فیلم پرهیز از کلیشه گرایی و قدیس سازی از آوینی است؛ فیلم ابدا به دنبال آن نیست همان نگاه رسمی اتوکشیده را به آوینی داشته باشد و به جایش می کوشد روایاتی کمتر شنیده شده از این شهید ارائه کند.

به نظر می رسد چنین نگاهی به شدت لازمه مستندهاییست که بناست به گونه بیوگرافیک زندگی یک چهره را روایت کنند. "انحصار ورثه" شعار نمیدهد و ادعای این را هم ندارد که کاملترین تصویر را از آوینی ارائه می کند ولی سعی می کند تا می تواند اطلاعات تازه و دیده نشده را درباره آوینی عرضه کند.

هدفی مقدس که ابتر می ماند

"چراغهای ناتمام" بناست از هدفی مقدس بگوید؛ هدفی به نام واقعه نگاری اتفاقات ناگفته ای که در دل عملیاتهای حساس بر سر رزمندگان ما آمد. کارگردان کوشیده با قرار دادن نویسنده ای که بناست به مرور یکی از این اتفاقات بپردازد، در بطن داستان، فیلمش را به گونه جریان سیال ذهن پیش ببرد اما عدم پردازش صحیح شخصیتها و پناه بردن به تیپ گرایی به جای خلق کاراکتر، مخاطب را چندان که باید به ارزشهای نهفته در دل دفاع واقف نمی کند.

جوانی که کارگردانی فیلم را انجام داده سعی زیادی کرده که با استفاده از مقادیری شعار و حجمی از احساسات گرایی افراطی داستانش را روایت کند ولی افسوس که عدم تحقیق کافی درباره آدمهای جنگ و از آن مهمتر فقدان توانایی تصویرسازی روزگار جنگ باعث شده با محصولی از موسسه ارزشی آوینی روبرو باشیم که مرتب با فریاد می گوید ارزشی است اما از منظر بصری نمی تواند کنه ارزشها را به مخاطب بنماید.

چه کنیم که تولیدی سودآور داشته باشیم؟

سنت فیلمسازی ارزان قیمت با بودجه نهادها و ایجاد سودآوری در تولید به جای تمرکز بر گیشه موجب ساخت فیلمهایی مانند "شماره 17 سهیلا" می شود. فیلمی از کارگردانی فیلم اولی که مشاوره محمدمهدی عسکرپور و حمایت مرکز گسترش را برای تولید داشته است.

فیلمی با حداقل هزینه در پروداکشن و انتخاب بازیگر که اتفاقا سوژه جالبی درباره مراکز همسریابی را مورد توجه قرار داده است. "شماره 17..." از بحرانهای تنهایی دختران و پسرانی می گوید که به دلایل مختلف تا آستانه میانسالی مجرد مانده اند.

فیلم البته ریتم خوبی دارد و وجه مفرح سوژه هم کمک می کند این ریتم تا پایان حفظ شود. سرگردانی برخی از جوانان در انتخاب شریک مناسب برای زندگی و از سوی دیگر معضلات برآمده از عدم شناخت آدمیان از یکدیگر عناصر مهمی هستند که تمرکز فیلمساز بر آنها موجبات وجهی به روز برای فیلم را به ارمغان آورره است. فیلم چه به لحاظ ساختار تولید و چه به لحاظ سیر روایی شباهتهای فراوانی با "متولد65" دارد که آن نیز با بودجه مرکز گسترش و البته تهیه کنندگی عسکرپور تولید شده بود.

شکست مطلق فارابی با "دعوتنامه"

"دعوتنامه" را باید شکست مطلق یکی از چند محصولی دانست که فارابی در تولید آن مشارکت ویژه داشته است. فیلمی حاصل دست کارگردانی میان مایه که هیچ گاه از حد متوسط بالاتر نرفته و حالا که بعد از یک انصراف در کاندیداتوری مجلس مجددا فیلم ساخته باز هم نه تنها بالاتر از حد متوسط نرفته که فیلم اپیزودیکش در جاهایی حتی زیر حد متوسط است و به اثری ضعیف بدل می شود.

پیام دادن با مدیوم سینما نه تتها بد نیست که خیلی هم خوب است آن هم وقتی پای شعائر مذهبی به میان می آید و بناست از بارگاه ثامن الحجج(ع) مجالی ایجاد شود برای نمایش عاقبت گناه که خیلی هم زیبنده است.

مشکل اما جایی حادث می شود که کارگردانی به نام مهرداد فرید پیام دهی را با شعاری ترین شکل ممکن و با درامی بی چفت و بست شکل می دهد به گونه ای که پایان بندی فیلم که باید سمپاتیک باشد چنان خنده دار می شود که انگار در حال تماشای یک کمدی هستی و نه یک درام اندرزگویانه.

تلف شدن سوژه در فرم نامتناسب

"تابستان داغ" را میتوان تلف شدن سوژه ای دانست که با فرمی بهتر می توانست در زمره یکی از آثار ژانر سینمای ایران جای گیرد. داستان فیلم که روایت از بین رفتن یک کودک در نتیجه کشمکش والدین است شباهت بسیاری دارد به پیرنگ فیلمی با نام "شکاف" که دو سال قبل در جشنواره حضور داشت؛ این سوژه تکراری در ساختاری متفاوت و حتی با رفت و برگشت زمانی می توانست اسباب تبدیل شدن "تابستان..." به یک تریلر معمایی را فراهم کند اما محافظه کاری مفرط کارگردان جوان فیلم و ترس از تجربه گرایی و تلاش برای حرکت بر مدار مکررات فیلم را تقریبا از نیمه به بعد از نفس می اندازد بخصوص که در ابتدای فیلم، ورود کودک محوری آن قدر گل درشت و با کج سلیقگی صورت می گیرد که مخاطب کاملا متوجه هدف کارگردان از این ورود می شود و رو شدن دست کارگردان چیزی جز بطالت را به دنبال ندارد.

خوشحالی مجید صالحی از حضور در جشنواره فیلم

یکی دیگر از اتفاقات جالب روز گذشته در جشنواره فیلم فجر، حضور مجید صالحی برای اولین بار در جشنواره فیلم فجر بود، صالحی که با فیلم «چراغ های ناتمام» در جشنواره شرکت کرده بود، نتوانست ذوق زدگی خودش را از اهالی رسانه برای این مهم پنهان کند و در نهایت در نشست نقد و بررسی این فیلم عنوان کرد: «اولین بارم هست که در جشنواره فیلم فجر حضور دارم و از بابت بسیار خوشحالم.»

ایوبی، اولین مسئول بازدیدکننده در جشنواره فیلم فجر

کاخ جشنواره فیلم فجر در دومین روز شاهد حضور حجت الله ایوبی، رئیس سازمان سینمایی کشور بود، ایوبی با حضور در برج میلاد، نامش را به عنوان اولین مسئول  بازدیدکننده از سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر به ثبت رساند.

ایوبی که همزمان با نشست نقد و بررسی فیلم «شماره 17 سهیلا»، به برج آمده بود در بخشی از سخنانش در جمع خبرنگاران عنوان کرد: فیلم «کاناپه» فقط در جشنواره حضور نیافته و هنوز اتفاق دیگری برای آن رخ نداده و باید مراحلش را طی کند. در حال حاضر که مشغول برگزاری جشنواره فیلم فجر هستیم و رسیدن به فیلم «کاناپه» جایش در فیلم جشنواره نیست.

وی در خصوص اینکه آیا با عوامل سازنده فیلم سینمایی «امپراطور جهنم» به دلیل دلخوری‌شان از هیأت انتخاب واکنش‌هایی نشان دادند، وارد صحبت شده است، گفت: برای چه باید صحبت بکنیم این نیز فیلمی است که در جشنواره نیامده اگر آن طور باشد، باید با 140 فیلم دیگر و عوامل‌شان صحبت کنیم.

حیدری از کاتالوگ کلاکت مانند جشنواره رونمایی شد

رونمایی از کاتالوگ سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر نیز روز گذشته توسط محمد حیدری، دبیر این دوره از جشنواره هم از دیگر اتفاقات روز گذشته جشنواره بود، کاتالوگی که به شکل کلاکت ساخته شده بود با واکنش های طنزآمیز اهالی رسانه روبه رو شد، واکنش های طنزآمیزی مانند «سال گذشته به خاطر تیز بودن لبه های کاتالوگ دست بسیاری از دوستان رسانه بریده شد»، «زود باشید کاتالوگ را رونمایی کنید، فیلم بعدی شروع شد!» که محمد حیدری هم تنها با خنده به آنها پاسخ می داد.

بهزاد فراهانی: برای قبری که مرده در آن نیست، صحبت می‌کنم

از همه اینها که بگذریم، باید بگوییم که نشست نقد و بررسی «دعوتنامه» با حاشیه هایی همراه بود، در این نشست یکی از منتقدان انجمن منتقدان و نویسندگان کشور خطاب به عوامل فیلم گفته بود: قطعا من نباید در این جلسه باشم ولی تنها آمدم که فیلم را ببینم و باید بگویم فیلم به قدری ضعیف بود که مخاطب در سکانس های احساسی به جای گریه، به خنده می افتاد و امیدوارم در اکران عمومی مخاطب واقعا در آن سکانس ها گریه کند.

بعد از صحبت های این منتقد، بهزاد فراهانی گفت: اجازه دهید بوی حرف زدن شریف و دموکراسی در کشور جا بیفتد و الان فصل دوستی و رفاقت با مردم است؛ مطمئن هستم که این فیلم فروش خوبی خواهد داشت.

بهزاد فراهانی بعد از بیان این صحبت ها متوجه ترک سالن توسط منتقد شده بود و با عصبانیت گفت: برای قبری گریه می کنم که مرده ای در آن نیست!.

منبع : حامیان ولایت